zagadkowy poniedziałek

Dziś rebus z dziedziny literatury. Proszę podać tytuł powieści zaszyfrowany w poniższym rebusie.

Nagrodą w naszym konkursie jest…
Sama nie wiem.

Co byście chcieli wygrać w naszym konkursie?

argentyna

Dziewczęta w recepcji od godziny ćwierkolą o organzie.

Że zielona.

A czemu zielona?

Kieliszki na świeczki. Szklane, stopka, szklane. Super.

O organzie? Rozumiem, rozmawiać o orgazmie. To ma sens.

I w tym koszyczku serwetki do wycierania.

Co to, do cholery, jest organza? Czy to to samo co organdyna?

Rozterki. Dylematy. Dywagacje.

A ja się dręczę, że mi się jin i jang faktycznie przepękło. Nie wiadomo: gdzie ta łezka, tamta kropka. Czarna kropka.

Czarna?

Czemu czarna?

Biała też.

smutny deszczyk

Ależ. Nic mnie tak nie rozedrguje wewnętrznie jak postponownie świętości.

Znów wczoraj szargali, w telewizji, wycierali sobie krzywe pyski, tępe ryje o przenajświętsze relikwie.

Biłabym, zabiła. Butem, knutem.

Albo raczej siekierą, motyką, piłką, szklanką.

Za debilne interpretacje, za niepamiętanie tekstu, za szmatławą dykcję.

Za nierozumienie treści.

Za ogólny brak pojęcia. Że zamiast siedzieć w mysiej dziurze i szlochać nad swoją mizerotą, wyłażą na scenę i wyją.

A już przy wykonie jakiegoś pofarbowanego na różowo palanta, co to wycharczał: Wespół w zespół, wespół w zespół by rządz moc móc WZMÓC

DOZNAŁAM WYLEWU KRWI DO MÓZGU!

Tylko Grzeszczyk się nadawał, ale nie od dziś wiadomo, że się kocham w artyście, więc się nie liczy.

Nie wie, co czują obrońcy krzyża, kto nie zaznał ich pięknych emocji!!!

tędy

Martwię się o Was!

Widzę, że niebożąt dzielących włos na czworo objawiło się tu całe obłąkane stadko. 

A tymczasem, dziewczęta, NIE TĘDY DROGA!!!

(Co do chłopców, to nie wiem którędy, ale pewnie też nie tędy).

Bowiem, jak zwykła mawiać moja babcia: 

Kobieta powinna wyjść za mąż i SIĘ DOBRZE MIEĆ. Tak!

Dotychczas nie udało mi się co prawda ustalić, co to jest takiego owo „się dobrze mieć”, ale obserwując całokształt babci dochodzę do pewnych pouczających wniosków.

Otóż, po pierwsze, babcia rzeczywiście wyszła za mąż, za dziadka. Dziadek w latach swej burzliwej młodości posiadał urodę zewnętrzną amanta filmowego, a przy tym, z racji zawodu kolejarza, zwiedził całą Europę. Zatem babcia wyszła za niego, jak mniemam, bez większego obrzydzenia, a następnie dobrze się miała.

Kobieta powinna wyjść za mąż, a następnie urodzić sobie córeczki. Tak!

(Koniecznie córeczki żeby na stare lata nie znaleźć się przy synowej. Patrząc na synową mojej teściowej widzę, że babcia miała łeb na karku). 

Następnie uprzednio urodzone córeczki ubierać w najpiękniejsze sukieneczki z najwykrochmaleńszymi bufkami, czesać w loka, na czubku montować im kokardy większe od głów i wyprowadzać do kościoła. Tak.

(A, i jeszcze wracając do kobiet świetnie ubranych, to babcia też ma TO COŚ. Do dziś, a kończy w tym roku ostatnie naście).

Kobieta powinna wyjść za mąż, urodzić sobie córeczki i z użyciem męża wybudować dom. Tak!

Myć w nim okna i wieszać firanki.

Kobieta powinna wyjść za mąż, urodzić sobie córeczki i z użyciem męża wybudować dom, a następnie zostać wdową. Tak!

Dziadek bowiem, po latach pożycia owocnego w córeczki i dom do wieszania firanek, wziął i przeniósł się na łono Abrachama.

Osierocił nieutulonych w żalu krewnych: wdowę, córeczki, zięciów oraz wnuczkę, Kosiunię.

Tyle.

Teoretycznie obraz bez cienia cienia. A jednak zięć ich, a mój ojciec, był krytyczny wobec perfekcyjnego modelu związku dziadek- babcia. Za każdym razem kiedy mama usiłowała zasugerować mu jakiś konformistyczny model postępowania, krzyczał histerycznie, że pragnie ona go oto wpędzić do piwnicy. Piwnica to rzeczywiście było docelowe miejsce występowania dziadka, gdzie w stroju swobodnym (waciak i walonki) mógł on spokojnie palić papierosy i prostować gwoździe. Pytanie tylko czy był on tam wypędzany czy też może sam się uchylał od babci? Odpowiedź na nie zabrał ze sobą do grobu.

Reasumując, postępująca zgodnie z obraną wytyczną „wyjść za mąż i się dobrze mieć”  babcia jest jedyną na świecie osobą ABSOLUTNIE ZADOWOLONĄ Z SIEBIE. Wszystko w jej życiu jest tak, jak ma być.

Tylko my ją rozczarowujemy.

Mama, bo nieprawidłowo wybrała oblubieńca.

Ciotka, bo nie jest perfekcyjna.

Ja, bo nie urodziłam sobie córeczki.

Siostra, bo się ociąga. 

Babcia zapowiedziała jej wszakże, że nie umrze, dopóki ta nie wyjdzie za mąż.

I tu rodzi się dylemat…

być jak kinga rusin

Będąc młodą staruszką wujęłam z kufra futro.

Zima przyszła, nie ma na to rady.

Wydobywszy jesionkę zasępiłam się nad ułudą minionego lata. Podobno były jakieś upały.

Podobno. Osobiście nie spotkałam się.

Pierwsza fala upałów skończyła się w dniu mojego powrotu z ciepłych krajów. Nie dotknęła mnie więc przesadnie do żywego.

Druga fala też mi umknęła: byłam, w czasie gdy dopiekała, nad morzem, gdzie jak wiadomo, upały nie docierają.

Jesionka. Hm.

Nie wiem co o tym sądzić, ale bez jesionki ani rusz.

Jak również bez swetrzysków. W tym sezonie obowiązują rozlazłe powyciągane.

Nabyłam zatem powyciągany. Wyglądam jak kloszard, zamotana w różne szarobure szmatławe powyciągane. I trampki.

Lubię.

Ale lubię też, niestety, wyglądać jak dama. Damą być, mieć pięć kilo biżuterii, kapelusze takie duże.

I tak oto trwa we mnie wojna postu z karnawałem: nie wiem, kim pragnę być jak dorosnę.

Nie nadążam z kompletowaniem strojów tak dla doktorowej Dżekyl jak i panny Hajd. Dychotomia odzieżowa mnie rujnuje zarówno w sensie obleczenia jak i emocjonalnie.

Bo, weźmy, idę. Idę jako dama. (Oczywiście – o tyle o ile).

Idę na obcasiczku, kle, kle, kle.

Aż tu naraz, pacze, idzie jakaś bardzo stylowa nie-dama. I natychmiast się czuję jak wyfioczone czupiradło, wykrochmalony koczkodan, żałośnie.

Najgorzej.

Niestety, to działa także w drugą stronę.

Bo, weźmy, idę jako nie-dama. Biję z trampka 

No to jeszcze gorzej, bo wtem wyłania się z mgły luksusowego zapachu dla kobiet dynamicznych jakaś perfekcyjnie wykonana zdzira, (a najgorzej, jak bez botoksu, bo te z botoksem i z ustami, jakie by nie były doskonałe, to są przezabawne) i strąca mnie w otchłań rozpaczy dla kopciuchów. Do piekła prowincjonalnych kuzynek.

Najgorzej.

W następstwie dyszę nienawiścią oraz niemożnością samookreślenia się.

A najgorsze z możliwych są te, boże nie dopuść, co to CZEGO BY NA SIEBIE NIE ZAŁOŻYŁY, WYGLĄDAJĄ JAK MILLION DOLARÓW. 

Ooo, te to masakra. Nienawidzę ich. (Np. moja siostra – ledwo ją toleruję).

Tak, nie jest mi łatwo w życiu. Czy może w rzyci.

W dupie.

W czarnej dupie odzieżowej…

bezendu dwa

Czy są na sali jacyś znawcy mody? Trendsetterzy, trendtropperzy, trendoznawcy?

Mam pytanie, skoro tylko są:

Co to jest takiego JAPAN STYLE prezentowany na allegro przez powyginane w wyzywające arabeski orientalne lampucery posmarowane klejem do powiększania oczu?

Jakieś szarobure cwetry, bluzki, legginsy, a wszystko JAPAN STYLE.

JAPAN STYLE czyli co, bo nie odróżniam pantalonów zwykłych, przaśnych, barchanowych od tych z JAPAN STYLE.

Czy są one na podzespołach firmy Tosziba? Czy mają silniki od Hondy? Są z tufu wulkanicznego Yamahy?

Bo formą nie nawiązują przesadnie do kimona, kwiatu wiśni ani nawet grzyba.

So what?

—

albowiem byliśmy nad morzem