driving miss daisy

Zatem kupili my foku i od razu stres.

Wczoraj postawiłam swą tłustą, wysrebrzoną, gadającą ludzkim głosem elegantkę tam a tam. Dziś rano przylepiłam policzek do szyby by zaczerpnąć ukośnie oczami radosnego widoku. Pacze – nie ma! Łomatko!

Lece do starego – Dzie jest foka?! - pytam dyszkantem.
Stary, głupio, przez sen – Jaka foka?
- Jak to jaka?! MOJA FOKA!
- No stoi. Tam. – mamroce.
- Jak stoi, jak nie stoi! – omdlewam - Przestawiłeś?!
- Przestawiłem.

Nocą z baku zginęło 50 kilometrów paliwa.
P r z e s t a w i ł 

wtyłwzrot

W zasadzie wszystko po staremu.

Chociaż nie – dzieci maja dziury w zebach, a nie miały. Czyli ich uparta polityka niemycia zębów przynosi pożadąne skutki. Świetnie.

Zatem ergo wszystko świetnie.

Nadal jestem niewyspana, ale o tym nudzę od stu notek, więc postanowiłam w ramach samodyscypliny wiecej o tym nie wspominać.
Ot, napiszę kilka somnambulicznych bredni to i tak będzie wiadomo.

Idzie zima. Pies jej mordę lizał. Nie przepadam, ale o tym już chyba też wspominałam.

Wszystko już było. To teraz zrobimy postmodernę i będzie powtórka. Ile to już zim Was męczę? Czwartą? Piątą? Jako że są dwie zimy w roku kalendarzowym, ta na poczatku i ta na końcu, to w sumie nie wiem, chyba ósmą. Lub dziewiątą. Dziewięć zim i cztery lata. Trochę dużo. Czy nie za dużo?
Czasem mnie to leciutko żenuje, że ja tak tu sobie bredzę, a Wy to musicie czytać. Wtedy nagle chmurnieję i jakby dnia ubywa, i ptak czarny samozwątpienia napada mję na czoło jasne i myślę wonczas: Weno weź! Trochę samokrytycyzmu szczyptę!
Ale potem myślę sobie: Ach comitam! W końcu żadnych ważkich treści nie przekazuję, nie kształtuję gustów, nie wpływam na ogląd, nie modeluję poglądów. Zatem może być.
A potem znów: Tak być nie może! Tak o niczym. Powinno być o czymś! Tylko o czym? O sianie we łbie? O słomie w butach?

Ach, ta kokieteria a rebours. Uwielbiam ją u siebie. Jest genetyczna. Moja babcia Nastka też to miała: kupowała sobie meble do jadalni i podczas prezentacji wiła się, że no kupiła, owszem, ale takie brzydkie! Takie brzydkie!
I tu następowały gromkie zaprzeczenia ze strony gości, że wcale niebrzydkie, że wygodne, że forma ciekawa. A i niedrogie, no ładne. BARDZO ŁADNE.

Więc ja tez to mam. Tarzam się w smole, potem opierzam i tak ucharakteryzowana wystawiam na widok publiczny. Gdy tymczasem naprawdę jestem śliczną brunetką metr siedemdziesiąt sześć, 90-60-90, dwadzieścia cztery lata, studiuję marketing i zarządzanie na uniwersytecie warmińsko-mazurskim, interesuje mnie czytanie książek oraz głod na świecie.

Żal mi tylko trolli. Bo nie przychodzą. Wszystko skutkiem samostrollowania. Troll przybywa ze swą bezcenną masą krytyczną tylko pod warunkiem, że jest co skrytykować, opluć zmiażdżyć, a jak człowiek sam się w łajnie wytarza, to po co?

Zatem może powinnam nieco zmienić koncepcję wypowiedzi. Zarzucić smutne opowieści o grubej dupie, krótszej nodze i niedoborach i przejść na tryb mentorsko-pokazowy?

Przemyślę to, przetrawię. No, nie powiem, że się z tym prześpię, bo wiadomo.

Na poczatek zatem headline w nowym stylu:

Trzynaście lat i ani jednej dziury w zębie. Ha!

Ktos tak potrafi?

godzina piąta, minut pięćdziesiąt

Już nigdy nic nie napiszę. Ani nie przeczytam. W ogóle już nigdy nic, jak gdyby nigdy nic. Nie było.

Od miesiąca jadę na rdzeniu. Jak stułbia. Czy coś. Czy bezkręgowce mają rdzeń? Jak sama nazwa wskazuje?
W
każdym razie mózg mi nie działa. Jest on bowiem aparatem, który mi się
włącza po godzinie siódmej. Zwleczony z łóżka przed czasem zamienia sie w
pulpę i nie pełni swych powinności. Jego działanie polega wówczas
wyłącznie na tym, że każe ciału ziewać i oczom szczypać.

To stąd
płynie dla mnie nauka, że nie jestem ani skowronkiem, ani sową. Nie ma
we mnie nic z ptactwa. Jestem stułbią, nielotem, tu cytat: Skrzydła krótkie, gruby zadek, po dwóch metrach jest upadek.

Tak
więc dzień cały, począwszy od piątej pięćdziesiąt, snuję się smętnie i
nie stykam. Szary klajster chlupoce mi pod czaszką, staram sie więc nie
wykonywać gwałtownych ruchów, żeby sobie nie zachlapać.
Chce mi się spać, więc piję kawę. Piję dużo kawy, więc kiepsko się czuję. Kiepsko się czuję, więc piję wodę, więc chce mi się sikać, źle się czuję i chce mi się spać.

Nie
widze wyjścia z sytuacji. Chociaż, może… Gdyby tak… Dotychczas była
mi potrzebna pani do sprzątania, pani do gotowania, pani do prasowania i
pani do mycia okien. Generalnie pani do wszystkiego (tylko do zakupów
nie jest mi potrzebna pani do zakupów).
Obecnie jest mi także potrzebna pani do dziecka. Konkretnie do budzenia dziecka o piatej pięćdziesiąt.

Chyba, że jednak uda się sprzedać, nic nie jedzą. Literalnie NIC.
Gotuję, smażę, pichcę. Nic.
Działają na cukierki. I kokakolę.
Z tym, że nie robią nic pożytecznego.
Bałaganią, kłócą się, wrzeszczą.

Tatuują swoje ciała.

Mam nogi otulone bombami – mówią potem.
Poeci, psia ich…zieeew.

tablica pe el

- Podobno matka sprzedała dziecko. Jak myślisz, za ile można by was opchnąć?
- Osiemdziesiąt złotych.

Ktoś winszuje?

wzdłuż ulic, jak wzdłuż snów

Trwaj roku szkolny, jesteś piękny!

Jest szósta trzydzieści, nadaję z kuchni, zaspana i rozczochrana dojadam tosta po dziecku. W bonżurce. Dziecko jest stare, a co za tym idzie i ja jestem stara, ale to temat na inną rozprawkę.

Zatem stary Aramaj chodzi do szkoły. Bardzo rano, bo nie do takiej zwykłej, tylko do wyścigowej. Dla szczurów. W centrum.

- Zwariowałaś? – zapytała mnie oburzona eeewa dowiedziawszy się o tym wstydliwym fakcie – Posyłasz dziecko do szkoły wyścigowej? Czy tobie jest zimno?
- To był jego pomysł – odparłam w odruchu samoobrony – To jemu zimno! – Zgoniłam szybko na Aramaja.

Pobudki, dla których wybrał on szkołę wyścigową nie są dla mnie do końca jasne. Być może pragnie rozbić jej struktury od wewnątrz. W każdym razie powiedział „A”, przeszedł adekwatne testy z bardzo wysoką lokatą, więc powiedzmy, że jestem spokojna. Jak wieś. I wesoła. Uregulowałam za mundurek, zwrotów nie przyjmują. Amen.

Dręczy mnie tylko niepokój, że to dziecko podmieniono w szpitalu. Po ogłoszeniu wyników testu, kiedy okazało się, że szukać go należy u samej góry bardzo długiej listy podzieliłam się nowiną oraz obawami z Fantą. Że zdało, i że ani chybi podmienione. A Fanta podeszła do sprawy kompleksowo. Odparła, że gratulacje: dla dziecka, że tak ładnie zdało i dla położnej, że tak sprytnie podmieniła.

Sprytnie czy nie, teraz jestem niewyspana. I Aramaj też. Wczoraj w drodze powrotnej ze szkoły zasnął w tramwaju. Obudził się na pętli, gdzie kimał od z górą dwudziestu minut. Tramwaj zamknięty. Motorniczy w pobliskiej budce pił kawusię. Wypuścił. Pogratulował twardego snu.
Sam Aramaj był przeszczęśliwy, jako że uwielbia pojazdy szynowe. Na granicy manii. Już dawno zapowiedział, że zostanie maszynistą.

- Dobrze – odrzekłam autorytarnie – ale musisz najpierw skończyć studia, a potem możesz się dowolnie zmarnować.

A dziecko (pamietajmy, podmienione) na to:

- Tak jak ty się zmarnowałaś?

Jego biologiczni rodzice muszą być wyjątkowo wrednymi ludźmi.

otomoto

Witam!

Mam do kupienia samochód i ciężką chorobę psychiczna na tym tle!
Nie jem i nie spię.
Nie stoje na przystanku.
Poluję. Wytężam wzrok. Upatruję. Wiercę.
Na zakładzie żaden z obowiązkowych obowiązków nie jest w stanie zmącić mojego uporczywego wpatrywania się w ogłoszenia oferujące same fajne auta nicanicniekręcone.
Wyrzucą mnie z pracy, z domu i z życia.
Z życia sama się wyrzucę, ponieważ życie bez samochodu i tak nie ma żadnego sensu: dziś rano, po wycieczce teoretycznie klimatyzowanym autobusem o nieuchylnych oknach strasznie zachciało mi się rzygać. Z całego serca. Ledwo zdusiłam w sobie tę chęć, a już czas było wsiadać w powrotny. Jestem struta i ogarnięta obsesją. Bielmem błyskam, pianę toczę.

Jest niedobrze.

czarna czarna trumna

Marność, marność nad marnościami, wszystko marność.

Czcigodna ciotka Marianna leży na marach, a myśli Kreci kręcą się wokół jej własnego tyłka. Czy grubo, czy chudo.

Miał być upał. Poprzedniego dnia, kiedy Krecia montowała szykowny pogrzebowy outfit, żar lał się z nieba. Specjalnie na tę okoliczność kupiła w galerii handlowej przy supermarkecie niebagatelnie przecenioną krynolinę i ta teraz oddawała skumulowane we włóknach półroczne zasoby aromatyczne zaczerpnięte z pobliskiej smażalni kurczaków ekspresowych. Trudno. Cena nie grała roli. Zatem Krecia nabyła strój, skomponowała niezbędne dodatki, przywdziała czarne, czarne okulary i uśmiechnęła się do siebie najsmutniejszym ze swoich uśmiechów dziokondy. Czy anakondy? W każdym razie refleksyjnie. Gotowa na wszystko. Na plus dwadzieścia siedem.

(Ale czy na szesnaście? Czy szesnaście w sierpniu to jest jeszcze plus?)

Tymczasem nocą spadł rzęsisty deszcz i ostudził atmosferę do tego stopnia, że gdy rano Krecia wyszła na taras, miast konstatacji, że dobrze jest Jutrzenki blask duszkiem pić, zaklęła szpetnie i jęła w szafach i komodach poszukiwać adekwatnego szala. Znalazła coś czarnego z frędzlem, okręciła imponujący dekold V, który zgodnie z doktryną Goka wyciąga i wysmukla i miast seksownego pinupa ujrzała w lustrze… Hajdii.

- Japierdole! – pomyślała w duchu, ale było już za późno na zestaw ćwiczeń wysmuklających i herbatkę z senesem. Krecia musiała wziąć na klatę fakt, że wygląda jak stara Ormianka w drodze na targ. Brakowało jej tylko gomułki owczego sera, osiołka niebogiego i wełnianych pończoch.
- Apage! – wrzasnęła Krecia do babiny w lustrze i stłumiwszy woń drobiu z rożna grzybem atomowym perfum wyszła.

Jakkolwiek całą podniosłą ceremonię przyćmiła Kreci myśl o nikczemnym wyglądzie, to jednak starała się ona nie poddawać obsesji biorąc ją za dobrą monetę, czyli za obsesję właśnie. Paradowała z dumnie podniesionym czołem w procesjach i konduktach z uśmiechem czarnym i z natrętną myślą, że jest dobrze. Jest bardzo dobrze. Jest bardzo świetnie. Gites!
I w zasadzie już nawet udało się jej siebie sobie do tej myśli przekonać. Już byłaby w nią uwierzyła. W to, że tam, wtedy, w lustrze ujrzała Dittę von Teese, gdyby nie babcia.
Babcia, która rzekła:

- Bardzo ładnie się ubrałaś na pogrzeb. Ładnie wyglądałaś.
Jak  k r a k o w i a n k a.